Literaire activiteiten


Januari 2016 Poëziefestival:

Download
genomineerde gedichten poel 1.pdf
Adobe Acrobat document 125.5 KB
Download
genomineerde gedichten poel 2.pdf
Adobe Acrobat document 192.6 KB

Oktober 2014 : Conferentie Vlaamse schrijfster Lieve Joris

Reacties van leerlingen over hun ontmoeting met de Vlaamse schrijfster Lieve Joris:

 

Op dinsdag 14 oktober 2014 ben ik samen met andere leerlingen van Nederlandse sectie en Mv. Gudde naar Parijs geweest om daar de Vlaamse schrijfster Lieve Joris te ontmoeten. De conferentie nam plaats in een lokaal van de universiteit van Sorbonne. Er waren niet genoeg stoelen, dus moesten sommigen op de grond zitten, wat niet bepaalt comfortabel was. Maar gelukkig lieten de reisverhalen van Lieve je al gauw je rugpijn vergeten.Wat mij als eerste opviel was haar manier van spreken. Je kon voelen dat haar expedities naar Congo haar niet ongewijzigd hebben gelaten. Het Lingala heeft zo te zien haar spreekwijze geïnfluenceerd. Zo zei ze bijvoorbeeld toen ze problemen had met het lanceren van haar power-point: “Il va falloir m’aider là, les amis”. Ikzelf heb dat ook gehad na mijn terugkomst van Rome. Ik gebruikte af en toe nog Italiaanse woorden en had de neiging om meer “met mijn handen te spreken”.Lieve Joris is schrijfster, maar vooral reiziger. Al 35 jaar lang bezoekt ze gebieden in Afrika en Azië. Ze heeft ons verteld dat als je een nieuw land wil leren kennen, je vooral goed de levenswijze van de inwoners moet observeren. Maar toen ze voor het eerst naar Congo ging, ontdekte ze tot haar verbazing dat de bewoners daar veel van haar verwachtten. Ze dachten dat haar oom haar had gestuurd om hen op haar beurt help toe te schieten, of om op zijn minst een boodschap van hem door te geven. Lieve was daar helemaal niet op berekend en voelde zich nogal ongemakkelijk. Maar ze heeft zo wel geleerd dat je jezelf als reiziger ook moet leren verplaatsen in anderen. Je moet jezelf altijd indenken hoe men jou als buitenlander ziet. Lezen en schrijven is een typerend aspect van onze westerse cultuur. Dat wist ik eigenlijk al, maar had er nooit bij stil gestaan. Afrika is inderdaad geen literair continent. Dat komt waarschijnlijk ook doordat het maar sinds kort onafhankelijk is. In de Chinese beschaving, die heel oud is, bestaat het schrift al juist heel lang. In Kongo vermaakt men zich voornamelijk door naar televisie te kijken. Tijdens haar reizen kreeg Lieve Joris vaak te horen dat ze beter niet al te dikke boeken moest schrijven als ze wilde dat iemand ze ooit zou lezen. In Afrika wordt er inderdaad veel meer mondelings meningen doorgegeven en zijn de mensen daar veel openlijker. Als ze iets lezen is dat meestal een stuk uit de Bijbel, waarover ze vervolgens fel over discussiëren. Wat ik vooral van Lieve heb geleerd is dat het belangrijk is goed te leren lezen om te voorkomen dat je een tekst verkeerd begrijpt. Het is haar wel eens overkomen dat een Congolees de aanhalingstekens van een citaat niet zag. Hij dacht daardoor dat de schrijfster kritiek leverde op de levenswijze in Afrika, terwijl ze juist medelijden had met hoe moeilijk de omstandigheden daar zijn. Nauwkeurig lezen is dus erg van belang. Ook heeft Lieve verteld dat het uitgeven van een boek makkelijker is in het buitenland. Dat vond ik nogal verbazend, maar het is inderdaad meestal wel het geval. De conferentie vond ik erg interessant. Het heeft me veel geleerd over Kongo, en heeft me vooral zin gegeven om de wereld rond te reizen. Wat ik wel jammer vond is dat er Frans gesproken werd en geen Nederlands. Ik had echter nog nooit van Lieve Joris gehoord, maar ben nu wel van plan het boek “Het uur van de rebellen” te lezen. Ik hoop dat Lieve net zo goed schrijft als ze vertelt.

 

 

Op dinsdag 14 oktober kregen wij, als leerlingen van de Nederlandse afdeling van het Lycee Internationaal het voorrecht om naar Lieve Joris te komen luisteren, die ons zou gaan vertellen over haar boeken, haar leven en  haar ervaringen van jaren lang reizen.  We kwamen  aan op de universiteit, en na een paar technische probleempjes en het té kleine klaslokaal-probleem te hebben opgelost was het dan eindelijk zo ver. Een kleine, kortharige vrouw met een lieve, beetje serieuze uitstraling stond voor ons, en vertelde ons over haar avonturen in Congo. Toen ze begon te vertellen klaarde haar gezicht helemaal op. Ze trok iedereen mee in haar enthousiasme, in vloeiend Frans, met prachtige zelfgemaakte foto’s, en zelfs met een liedje waar ze op begon te dansen ! Het was prachtig om te zien hoe vrolijk het haar maakte om deze herinneringen naar boven te halen, haar liefde voor Congo was heel duidelijk te zien. Het leek of ze er tijdens het vertellen aanwezig was, en sterker nog, ik had het gevoel er ook te zijn en met haar op stap te gaan.  Naast een zeer goede schrijfster is ze dus ook een goede spreker. Ze beschreef haar tijd in Congo als een « voyage à l’interieur d’une peinture » dus als een reis in een schilderij, wat ik een hele mooie vergelijking vond. Even later zei ze ook dat ze het leven in Congo zag als een leven in kleuren, en dat het leven in België daarnaast net een zwart-wit leven was. Dit inspireert mij enorm en geeft me dan ook een ontzettende zin om te reizen en de wereld en andere culturen te ontdekken. Ik heb me daarom ook voorgenomen om een paar te boeken van Lieve Joris te lezen, want ik vond haar verhalen verschrikkelijk interessant ; hoe ze aankwam in Congo en eerst drie weken bij haar oom bleef, en dat ze telkens hoorde praten over « de gevaarlijke andere kant ». Wat ik hieraan geweldig vind is dat ze niks zomaar accepteert, ze wil alles zelf zien, zelf uitzoeken. Een voorbeeld voor veel mensen, vind ik. Ze is toen alleen op pad gegaan, en heeft zo heel veel mensen ontmoet, avonturen meegemaakt zoals op haar drijvende boot, ze heeft hier ontzettend van geleerd en heeft veel meegemaakt, ze heeft gewoon op eigen houtje kennis gemaakt met een hele cultuur. Kortom, een heel inspirerend en interessant uitje, ik ben erg blij mee te zijn geweest !    Sophie Jager (1re)

 

Lieve Joris heeft ons uitgelegd dat ze van te voren al wist dat ze over deze reis zou schrijven. Ze heeft eerst een reisverslag geschreven. Dankzij alles wat ze elke dag opschreef van wat zij bijzonder vondt, weet ze al de belangrijke gebeurtenissen nog. Dit zorgt er voor dat als ze ons over haar reis vertelt, dat we precies voelen hoe zei het heeft beleefd. Ze geeft ons een nieuw beeld van het land. Naast het imago de we meestal van afrikaanse landen hebben, krijgen we het beeld van een levensvol land. Dit beeld kreeg ik van Congo toen ze ons de beelden liet zien van de huizen, maar ook zeker toen ze ons de muziek van de cultuur liet luisteren. We zagen op dat moment dat ze de sfeer van de samenleving nog precies aanvoelde. Het toverde meteen een glimlach op haar gezicht en voelde zich verplicht om meteen er op te dansen. Ze kwam toen snel weer terug naar de werkelijkheid en ging door met haar verhaal. De levensvolle sfeer beschreef ze ook door de chaos van de samenleving de laten zien. Bijvoordbeeld wanneer de bewoners hun boten vast maken aan de grotere boten om zich te kunnen verplatsen, om te vissen en te jagen, of om te handelen. Wat mij ook is bijgevbleven, is toen ze ons een foto liet zien van drie jongetjes op het dak van een boot. Ze legde uit dat ze aan het vluchten waren omdat ze niet meer thuis wilden woonen. Ze legde het uit als iets normaals, wat elke dag gebeurde. Dit liet nog eens zien dat in de congolese samenleving zeer veel chaos te vinden was. Axelle Vergnaud (1re)

 

Lieve Joris is meerdere keren naar Kongo gegaan, en heeft er ook verschillende boeken over geschreven. Maar wat heeft ze daar beleefd? Met haar ontmoeting heb ik een paar verhaaltjes onthouden. Hier zijn er twee ervan. De boot. Daarop was echt een levende “stad”: er waren overal handelaren, en mensen die met hun eigen boten en voorwerpen kwamen om ze te kunnen ruilen voor geld of eten. Er gingen zelfs mensen met een dode krokodil in hun boot! Als ze aankwamen bij de varende stad, gingen ze hun boten er achteraan hangen. Toen er te veel boten waren, zoveel dat hij niet meer kon bewegen, ging de kapitein van het schip al de touwen doorhakken, en liet hij al de boten achter. Echt raar! Haar aankomst. Toen ze aankwam voor de eerste keer in Kongo, dacht iedereen dat ze in opdracht van haar dode oom kwam, om zijn missie af te maken. Maar dat was zo niet. Ze was pas aangekomen en alle bewoners van die kleine dorp hadden al heel veel hoop in haar. Lieve moest dus uitleggen dat ze uit eigen wil in Kongo was gekomen.  Dat vond ik best ontroerend, want heel vaak willen de mensen dat je iets bent of wordt, terwijl de waarheid heel verschillend is…Emile Merle (2nde)



Nederlandse afdeling Lycée International

2bis rue du-Fer-à-Cheval
78105 Saint-Germain-en-Laye, Frankrijk
+ 33 1 34 51 13 31
contact@sectionnl.fr